Η πραγματικότητα που προσπερνάμε
Πολλά από τα ατυχήματα και τα μικροατυχήματα της καθημερινότητας δεν οφείλονται στην έλλειψη γνώσεων ή εμπειρίας, αλλά στην απουσία προσοχής στο παρόν.
Ο άνθρωπος έχει την τάση να ζει περισσότερο στον στόχο του παρά στη διαδρομή που τον οδηγεί σε αυτόν. Όταν φεύγει από την εργασία, συχνά το μυαλό του βρίσκεται ήδη στο σπίτι: τι θα φάει, τι δουλειές τον περιμένουν, τι θα πει στην οικογένειά του. Το ενδιάμεσο διάστημα θεωρείται κάτι δεδομένο, σχεδόν αόρατο.
Όμως η πραγματικότητα δεν βρίσκεται μόνο στον προορισμό. Βρίσκεται σε κάθε δευτερόλεπτο που περνά. Στον δρόμο που διασχίζουμε, στο σκαλοπάτι που ανεβαίνουμε, στο εργαλείο που κρατάμε, στο αυτοκίνητο που πλησιάζει από μια διασταύρωση.
Όταν το μυαλό μας τρέχει μπροστά από το σώμα μας, αυξάνονται οι πιθανότητες να παραλείψουμε μια λεπτομέρεια. Ένα βρεγμένο πάτωμα, μια πέτρα στο μονοπάτι, ένα όχημα που φρενάρει ξαφνικά ή μια λανθασμένη κίνηση σε μια εργασία μπορούν να μετατραπούν σε ατύχημα.
Η λύση δεν είναι περίπλοκη. Χρειάζεται να επαναφέρουμε την προσοχή μας σε αυτό που συμβαίνει τώρα. Να μη θεωρούμε κανένα κομμάτι της ημέρας «νεκρό χρόνο». Κάθε στιγμή απαιτεί τη δική της προσοχή, γιατί κάθε στιγμή είναι πραγματική.
Ο οδηγός που παρατηρεί τον δρόμο, ο αγρότης που προσέχει κάθε βήμα του στο χωράφι, ο εργαζόμενος που έχει το νου του στο εργαλείο που χρησιμοποιεί, δεν είναι μόνο πιο αποτελεσματικοί. Είναι και πιο ασφαλείς.
Η πραγματικότητα βρίσκεται πάντα μπροστά μας. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο να φτάσουμε στον στόχο μας, αλλά να παραμείνουμε παρόντες σε κάθε βήμα μέχρι να φτάσουμε εκεί. Συχνά, αυτή η απλή συνήθεια είναι αρκετή για να προλάβει ένα ατύχημα πριν ακόμη υπάρξει.
Παραδείγματα πολλά: Το ότι τρέχεις με το αυτοκίνητο για να πας τη γυναίκα σου στο μαιευτήριο δεν αλλάζει την πραγματικότητα γύρω σου. Αν έχεις τη συνήθεια να μειώνεις την ταχύτητα σε κατοικημένες περιοχές και να προσέχεις μήπως πεταχτεί κάποιο παιδί ανάμεσα από σταθμευμένα αυτοκίνητα, πρέπει να το κάνεις και τώρα. Ο κόσμος δεν προσαρμόζεται στον στόχο σου. Εξακολουθεί να λειτουργεί όπως πριν, ακόμη κι αν όλη σου η σκέψη βρίσκεται στο να φτάσεις όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο μαιευτήριο.
Αυτό ισχύει για τα πάντα και όχι μόνο για τα τροχαία. Ακόμη και αν, υποθετικά, τρέχεις ως στρατιώτης στην πιο σημαντική μάχη για τη σωτηρία της πατρίδας σου, η πραγματικότητα γύρω σου δεν παύει να υπάρχει. Πρέπει να προσέχεις να μην πατήσεις τη σκανδάλη κατά λάθος και τραυματίσεις κάποιον δικό σου, αλλά και να μη σκοντάψεις σε μια πέτρα και χτυπήσεις θανάσιμα.
Ο στόχος μπορεί να είναι σπουδαίος, όμως το παρόν εξακολουθεί να απαιτεί την προσοχή σου. Εντάξει, μπορεί να πει κανείς ότι έπεσες και πέθανες πολεμώντας για την πατρίδα. Τι γίνεται όμως αν ο θάνατός σου από ένα απλό παραπάτημα στερήσει από τη μονάδα σου έναν άνθρωπο τη στιγμή που τον χρειαζόταν περισσότερο; Τι γίνεται αν αυτή η απώλεια συμβάλει στην αρνητική έκβαση της μάχης; Ακόμη και στον πιο σημαντικό σκοπό, οι λεπτομέρειες της πραγματικότητας εξακολουθούν να έχουν σημασία.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου