Άλλο είναι ένα βιβλίο του Δημοτικού να διδάσκει στα παιδιά τι είναι η οικογένεια και, ταυτόχρονα, ότι πρέπει να σέβονται κάθε άνθρωπο και κάθε διαφορετική κατάσταση που μπορεί να συναντήσουν στη ζωή τους, και άλλο είναι να παρουσιάζει τις διαφορετικές αυτές καταστάσεις ως διαφορετικά «είδη οικογένειας».
Η οικογένεια αποτελείται από μια μητέρα, έναν πατέρα και παιδιά ή από μια μητέρα ή έναν πατέρα αν έχουν χωρίσει ή έχουν πεθάνει ή επιθυμούν να μεγαλώσουν μόνοι τους το παιδί.
Το ότι ένα παιδί μπορεί να μεγαλώνει σε μια διαφορετική οικογενειακή κατάσταση δεν σημαίνει ότι το παιδί αυτό πρέπει να αισθάνεται διαφορετικό ή κατώτερο. Ούτε σημαίνει ότι οι συμμαθητές του πρέπει να το αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Ο σεβασμός προς τον άνθρωπο είναι αυτονόητος και δεν εξαρτάται από την οικογενειακή του κατάσταση.
Άλλο όμως ο σεβασμός προς μια πραγματικότητα και άλλο ο ορισμός της έννοιας. Το να αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σε διαφορετικές συνθήκες δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταργούμε την έννοια της οικογένειας ή να θεωρούμε ότι κάθε διαφορετική συνθήκη αποτελεί ένα ξεχωριστό είδος οικογένειας.
Είμαι υπερ του συμφώνου συμβίωσης, παράδειγμα, δύο άντρες μπορεί να επιθυμούν να ζουν μαζί, ανεξάρτητα αν νιώθουν ζευγάρι ή όχι, μπορεί να είναι φίλοι και να ζουν μποέμικη ζωή ή και να έχουν κάποιο παιδί από προηγούμενο γάμο και να επιθυμούν με ένα σύμφωνο συμβίωσης να εξασφαλίσει ο ένας τον άλλο οικονομικά αν συμβεί θάνατος. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί να πρέπει να μας ενδιαφέρει αν κοιμούνται ή όχι μαζί. Είναι εντελώς διαφορετικό όμως το να επικαλούνται «γάμο», είναι φυσική ρήξη.
Ένας που γεννιέται ομοφυλόφιλος, που φαίνεται αν και δύσκολα μπορεί ιατρικά να επιβεβαιωθεί δεν μπορώ να αντιληφθώ την οποιαδήποτε μη φυσιολογικότητα και την οποιαδήποτε αντίδραση από την κοινωνία.
Είναι παραλογισμός να του αφαιρούνται δικαιώματα για κάτι που δεν έχει την παραμικρή ευθύνη, αφού έτσι γεννήθηκε, και άρα και αυτός έχει το δικαίωμα να ζήσει με ένα άνθρωπο του ίδιου φύλου με ένα σύμφωνο συμβίωσης.
Το καταλαβαίνω αυτό αλλά να πρέπει λόγω της ιδιαίτερης κατάστασης του να ζητά να αλλάξει όλη η δομή της κοινωνίας και η έννοια του γάμου και της οικογένειας είναι ακραίο.
Είναι σαν να ζητάς να κοντύνει η μπασκέτα στο Μπάσκετ διότι νιώθεις ως κοντός ότι δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις και ότι είναι ζήτημα ρατσισμού.
Με αυτές τις σκέψεις εύκολα μπορούμε να διαλύσουμε την κοινωνία μας πανεύκολα. Μπορούμε να βρούμε εκατοντάδες περιπτώσεις που μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε ως ρατσιστικές.
Είναι απίστευτος εγκλωβισμός και διαβρωτικός ο κοσμοδιορθωτισμός.
Άλλο είναι η εξέλιξη με ρυθμούς φυσικούς ή κοινωνικούς και άλλο η κατάρρευση, ο μηδενισμός.
Η πλήρης κατάργηση των εθνικών ή κοινωνικών ή συλλογικών συμβάσεων μηδενίζει τα πάντα.
Διαλύονται!
Δεν μπορούμε να δώσουμε εύκολα απάντηση στο θέμα διότι μπορεί κάποιος να απαντήσει ότι αν το σχολικό βιβλίο πει: «Υπάρχει η κανονική οικογένεια (μαμά-μπαμπάς), αλλά οφείλετε να σέβεστε και τον Γιάννη που ζει σε μια "άλλη κατάσταση"», τότε άθελά του, με αυστηρά δομικούς όρους, τοποθετεί τον Γιάννη στο περιθώριο. Το παιδί μετατρέπεται σε «εξαίρεση» που χρήζει ανοχής.
Από την άλλη βέβαια υπάρχει και ανάλογο επιχείρημα που μπορεί να αντικρούσει και αυτή την άποψη. Ότι με αυτή την σκέψη δεν μπορούμε να ορίσουμε τίποτα διότι πάντα μπορεί να υπάρχει κάποιος που θα διαφωνεί με αυτό και άρα θα βρεθεί στο περιθώριο. Ο κίνδυνος του «Εννοιολογικού Σχετικισμού» (Όλα είναι όλα).
Όπως έλεγε και ο Βλάσης Ρασσιάς: όταν όλα αξίζουν όλα, τίποτα δεν αξίζει τίποτα.
Θνητοί είμαστε, με συμβάσεις ζούμε για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στο μάταιο της ζωής, δεν γίνεται, είναι αφύσικο να είναι όλοι ευχαριστημένοι.
Οι σκέψεις εμπνεύστηκαν από το παρακάτω άρθρο: Σχολικά βιβλία Δημοτικού: Οι αναφορές σε ομόφυλους γονείς και οι απαντήσεις Μαρινάκη, υπ. Παιδείας, συγγραφέα
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου