Η ελπίδα της γενετικής διόρθωσης των γενετικών ασθενειών έγινε πραγματικότητα με την πρώτη θεραπεία.

Στο τέλος του κειμένου ο σύνδεσμος της είδησης. 

Η δυνατότητα διόρθωσης ενός λάθους στο ανθρώπινο DNA δεν αποτελεί απλώς μια ιατρική πρόοδο, σηματοδοτεί μια βαθιά μετατόπιση στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ευθύνη μας απέναντι στον εαυτό μας.

Αν η Ιατρική μπορεί πλέον να θεραπεύει παθήσεις που φέρουμε εκ γενετής, τότε το βάρος μετατοπίζεται όλο και περισσότερο στις επιλογές της ζωής μας: στη διατροφή, στη συμπεριφορά, στην αποφυγή κινδύνων. Σε έναν τέτοιο κόσμο, η απώλεια από ατύχημα ή πόλεμο αποκτά διαφορετικό βάρος, καθώς δεν συγκρίνεται το ίδιο μια ζωή με περιορισμένο προσδόκιμο με μια ζωή που δυνητικά μπορεί να επεκτείνεται πολύ περισσότερο.

Δεν είναι το ίδιο να χάνεται μια ζωή στα 39, από τροχαίο, με προσδόκιμο τα 90 έτη, και άλλο να διακόπτεται στα 37 όταν η προοπτική φτάνει τα 300 ή και παραπάνω. Αν η παρέμβαση στο DNA καταστεί ευρύτερα εφαρμόσιμη, δεν θα περιορίζεται μόνο στη διόρθωση εκ γενετής προβλημάτων, αλλά ενδεχομένως και σε βλάβες που προκύπτουν στην πορεία της ζωής.

Αυτό ίσως θέτει ξανά σε διαβούλευση, ως προς την αξία τους, πολλά θέματα: οχήματα, άμυνα και οτιδήποτε επικίνδυνο. Αν και πιθανότατα δεν θα ξεφύγουμε από την ισορροπία που θέτει πάντα η φύση. Δεν γίνεται να γίνουμε αθάνατοι διότι θα παρακάμψουμε το βασικότερο νόμο της φύσης. Να ζούμε πολύ, να ζούμε πάρα πολύ, μπορεί. Να γίνουμε αθάνατοι όχι.

Υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι που θέτει νέους προβληματισμούς για την ίδια την ύπαρξη μας. 

Μέχρι πρόσφατα, ο άνθρωπος αντιμετώπιζε το γενετικό του υπόβαθρο ως κάτι αμετάβλητο. Σήμερα, αρχίζει να το βλέπει ως κάτι που μπορεί να διορθώσει. Αυτό εισάγει ένα κρίσιμο ερώτημα: πού τελειώνει η θεραπεία και πού αρχίζει η τροποποίηση;

Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι μόνο επιστημονικό. Είναι βαθιά φιλοσοφικό και κοινωνικό: με ποιον τρόπο θα αξιοποιηθεί αυτή η δυνατότητα και ποια όρια θα θέσει ο άνθρωπος στον εαυτό του;

Τελικά, παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα: είναι υπεροπτικό να διορθώνουμε αυτό που μας δόθηκε από τη φύση ή εξίσου υπεροπτικό να θεωρούμε ότι είμαστε έξω από αυτήν, αγνοώντας ότι και η ίδια η δυνατότητα αυτή, της παρέμβασης, αποτελεί μέρος της;

Η Είδηση ΕΔΩ