Τέμπη: Ένα συλλογικό τραύμα και μια πολιτική πρόκληση. Πραγματικά μεγάλο, ερημικό, το χάσμα ανάμεσα στη Βουλή, τη δύναμη της ψήφου και τα προβλήματα των πολιτών.

Το θέμα του δυστυχήματος των Τεμπών δεν αφορά μόνο την τιμωρία κάποιων ενόχων ώστε να υπάρξει μια μορφή ανακούφισης για τους συγγενείς των θυμάτων. Οι συγγενείς, άλλωστε, δεν ξεχνούν ούτε παρηγορούνται ολοκληρωτικά μέσα από μια δικαστική απόφαση.

Το ζήτημα είναι ευρύτερο, ιδίως αν υπάρχει η αίσθηση ότι οι πραγματικά υπεύθυνοι ενδέχεται να μην λογοδοτήσουν.

Κάθε πολιτική απόφαση που σχετίζεται με την ασφάλεια των πολιτών δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κάτι απλό ή «διοικητικό». Όταν οι επιλογές αυτές επηρεάζουν άμεσα την ανθρώπινη ζωή, οι ευθύνες δεν είναι ελαφρές· πρέπει να είναι βαρύτατες.

Ακόμη και πρακτικές που συχνά θεωρούνται «μικρές», όπως ένα ρουσφέτι ή μια μίζα, παύουν να είναι μικρές όταν αγγίζουν ζητήματα ασφάλειας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν πρόκειται για απλές παρατυπίες, αλλά για πράξεις με σοβαρές συνέπειες και πρέπει να διώκονται ως κακούργημα.

Η εμπιστοσύνη των πολιτών έχει κλονιστεί σε μεγάλο βαθμό. Έχει χαθεί ακόμη και εκείνη η απλή ασφαλή σκέψη ενός γονέα ότι το παιδί του ταξιδεύει με ένα από τα ασφαλέστερα μέσα μεταφοράς, όπως το τρένο.

Και, όσο κι αν ο πόνος είναι πάντοτε βαρύς, είναι διαφορετικό να συμβαίνει ένα δυστύχημα από ένα ακραίο φυσικό φαινόμενο, παράδειγμα μια χιονοστιβάδα, και διαφορετικό να προκύπτει μια τόσο μεγάλη τραγωδία από αμέλεια, ανεπάρκεια ή κρατική αδιαφορία. 

Στη δεύτερη περίπτωση το πλήγμα είναι ακόμα τεράστιο. Ο κόσμος πια ζει με μια διαρκεί ανασφάλεια διότι πλέον φοβάται για τα πάντα.

Το κράτος χρειάζεται πολιτική αλλαγή. Όχι με τη λογική ότι θα φύγουν οι «κακοί» και θα έρθουν οι «καλοί». Αυτή η αντίληψη εγκλωβίζει τη συζήτηση σε καθαρά κομματικά σχήματα και δεν αγγίζει την ουσία. 

Αυτό που απαιτείται είναι μια πολιτική αλλαγή με πραγματικό περιεχόμενο. 

Όχι απλώς εναλλαγή προσώπων, αλλά μια πολιτική δύναμη που να μπορεί να μεταβάλει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική και λειτουργεί το κράτος. Μια αλλαγή που να αγγίζει τη βαθύτερη πολιτική και κοινωνική νοοτροπία του τόπου.

Ένα πολιτικό κόμμα που δεν θα περιοριστεί σε αντικατάσταση προσώπων, αλλά θα επιδιώξει θεσμική σοβαρότητα, λογοδοσία και υπευθυνότητα. Που θα επιδιώξει κοινωνική συνοχή όχι μέσα από συνθήματα, αλλά μέσα από την καλλιέργεια πραγματικής κοινωνικής ευθύνης, παιδείας.

Την καλλιέργεια ατόμων, μέσω της παιδείας, που δεν θα επηρεάζεται η κρίση τους από το κόμμα τους ή το δικό τους όφελος αλλά μόνο από την θέληση τους για το εθνικό και κοινωνικό καλό.